AI tarafından üretilen kötü planları inceleyerek harcadığım saatleri itiraf etmek istemiyorum.
Pattern'ı biliyorsun: coding agent'a "bana X'i yap" diyorsun, 2.000 kelimelik bir beyin fırtınası belgesi alıyorsun, okuyorsun, yarısı yanlış, düzeltiyorsun, yeniden üretiyor, ve tek bir satır kod yazılmadan 40 dakika yanıp gidiyor.
Geçen ay, bu süreci tamamen ters çeviren iki araç kombinasyonuna denk geldim. İlki için beş satır kod. İkincisi için tek bir CLI komutu. Birlikte planlama yükümü yaklaşık %70 kesti — ve çıkan kod, ilk seferinde istediğime çok daha yakın geliyor.
Vibe Coding'in Gerçek Problemi
İnsanların AI kodlaması hakkında konuşma biçimini rahatsız eden bir şey var: darboğaz kod üretimi değil. Bu modeller bütün gün kod yazabilir. Darboğaz şu ki yazdıkları kod aklındaki gibi değil.
Ve bu genellikle senin hatan, onlarınki değil.
Kafanda bulanık bir vizyon var. Agent'a belirsiz bir prompt veriyorsun. Agent boşlukları kendi varsayımlarıyla dolduruyor. Çıktıyı görüp "hayır, bunu kastetmemiştim" diyorsun. Döngü başa dönüyor.
Standart çözüm bir beyin fırtınası veya planlama aşaması — agent bir öneri taslaklıyor, sen inceliyorsun, iterasyon, tekrar inceleme. Superpowers gibi araçlar bunu iş akışına dahil ediyor.
Sorun? Bu planlama aşamaları ağır. Uzun çıktılar. Yavaş iterasyonlar. Ve ciddi bilişsel enerji harcıyorsun, agent'ın önerisinin doğru olup olmadığını değerlendirirken — ki bu neredeyse her şeyi kendin yapman kadar zor.
Ya agent hiçbir şey önermese? Ya sana sorsaydı?
Grill-Me: Her Göreve Başlayış Biçimimi Değiştiren 5 Satır
Grill-me, Matt Pocock'un oluşturduğu bir Claude Code skill'i. Tamamı birkaç cümle uzunluğunda. Framework yok. Config dosyası yok. Bağımlılık yok. Sadece agent'a herhangi bir koda dokunmadan önce seni gereksinimler konusunda mülakat etmesini söyleyen bir prompt talimatı.
Ardındaki fikir son derece basit: agent herhangi bir şey yazmadan önce seni sorgular. Form değil, kontrol listesi değil — bir konuşmayla. Her tasarım kararını, birer birer geçer ve ikiniz de aynı noktada olana kadar durmaz. Matt Pocock'un orijinal promptu, her soru için agent'a kendi cevabını önermesini söylüyor; codebase'inde cevabı zaten bulabildiğinde ise seni rahatsız etmeden oraya bakmasını.
Hepsi bu kadar. Birkaç cümle. Ve bu biraz zekice.
Pratikte nasıl hissettiriyor:
Makro incelemeler değil, mikro kararlar. Agent 30 paragraflık bir planı kucağına boşaltmak yerine birer birer soru soruyor. "Burada singleton mı kullanalım, yoksa dependency injection mı?" Cevaplıyorsun, geçiyor. Beynin hızlı karar verme modunda kalıyor, "metin duvarını oku ve değerlendir" moduna asla geçmiyor.
Agent düşünüyor, sen yönlendiriyorsun. Her soru bir öneriyle birlikte geliyor. "Bu iş için PostgreSQL kullanmayı öneririm — mantıklı mı?" Vizyonunu sıfırdan ifade etmeye çalışmak yerine somut bir öneriye tepki veriyorsun. Bu tamamen farklı türde bir zihinsel efor.
Codebase'den habersiz değil, codebase'i biliyor. Cevap repo'nun bir yerinde zaten mevcutsa — bir isimlendirme kuralı, bir config pattern'ı, mevcut bir soyutlama — agent onu buluyor ve geçiyor. Bir soru sormadan arka arkaya üç dört soruyu sadece kodumu okuyarak çözdüğünü gördüm. Harcamam gereken zamanı harcamadım.
Dahil olmak değil, takılıp kalmamak. Düz bir skill dosyası. Framework bağımlılığı yok. Gerektiğinde çağırıyorsun, istemediğinde görmezden geliyorsun. Setup'ımda başka hiçbir şeyi değiştirmeden Claude Code, Codex ve Cursor içinde kullandım.
Bunu şöyle özetleyeyim: geleneksel beyin fırtınası agent'ı sürücü koltuğuna, seni inceleyici koltuğuna koyuyor — bu zihinsel olarak yorucu. Grill-me rolleri tersine çeviriyor. Sen karar verici, agent mülakatçı. Beyin için çok daha hafif.
Trellis: Agent'ı Rayda Tutan Şey
Doğru soruları sormak savaşın yarısı. Diğer yarısı yürütme sırasında konuyu kaybetmemek.
Bir coding agent'ın güçlü başlayıp uzun bir seans boyunca yavaş yavaş saptığını — kısıtlamaları unuttuğunu, önceki kararlarla çeliştiğini, kendi context'ini sessiz sedasız bozduğunu — yaşadıysan problemi biliyorsun. Uzun soluklu agent görevleri raydan çıkmamak için dışarıdan bir düzene ihtiyaç duyuyor.
Trellis, Mindfold'dan halihazırda kullandığın coding agent'ın üstüne yapılandırılmış planlama ekleyen bir CLI framework'ü. Gereksinimlerinle agent'ın yürütmesi arasında oturan proje yöneticisi gibi düşün.
En çok önem verdiğim kısım: context yönetimi. Uzun bir agent seansında modelin ne yapması gerektiğine dair anlayışı giderek bozuluyor. Erken kısıtlamalar unutuluyor. Kararlar çelişiyor. Trellis bunu, agent'ın yürütme boyunca referans aldığı yapılandırılmış bir görev ağacı tutarak çözüyor — konuşma uzunluğuyla bozulmayan kalıcı bir doğruluk kaynağı.
Ağaçtaki her görev açık bir hedefle ve kabul kriterleriyle birlikte geliyor. "Auth sistemini yap" değil, "7 günlük sona erme süresiyle JWT yenileme token rotasyonu implement et, süresi dolmuş token'larda 401, geçersiz token'larda 403 döndür." Agent ilk satırı yazmadan önce "tamamlandı"nın nasıl göründüğünü biliyor.
Diğer araçlarla iyi çalışıyor. Tek bir trellis init Claude Code, Codex ve Cursor için aynı anda planlar üretiyor. Taraf seçmiyorsun — zaten kullandığın araca yapı ekliyorsun.
Tam İş Akışı: Bunu Gerçekte Nasıl Kullanıyorum
Teori güzel görünüyor. Göndermem gereken bir özelliğim olduğunda, tipik bir Salı öğleden sonrasında nasıl görünüyor.
Agent'a beni grill etmesini söyleyerek başlıyorum. Özelliği iki üç cümleyle tanımlıyorum — kasıtlı olarak belirsiz, çünkü amaç bu. Agent hemen sondajlamaya başlıyor. "Bunu bağımsız bir servis mi yoksa mevcut uygulamanın içinde bir modül mü olarak yapıyoruz?" "Auth modeli nedir — parent'tan mı devralıyor yoksa kendine ait bir şey mi gerekiyor?" "Benzer bir pattern /src/services/billing.ts'te buldum — bu kuralı takip edelim mi?" Her soru cevaplamam için 5-10 saniye alıyor. Mülakat toplamda yaklaşık 10 dakika sürüyor. Sonunda agent, hiç yazmadığım herhangi bir spec belgesinden daha net bir istediğim resme sahip oluyor.
Sonra Trellis'e geçiyorum. Proje kökünde trellis init çalıştırıyorum ve grill-me seansından çıkan mutabakatı besliyorum. Trellis bunu bir görev ağacına dönüştürüyor — belirsiz "1. aşama, 2. aşama" değil, hedefleri ve kabul kriterleri olan somut görevler. "Yeni subscriptions tablosu için veritabanı migration'ı oluştur. Sütunlar: id, user_id, plan_type, started_at, expires_at. user_id'ye index ekle." O düzeyde özgüllük.
Plan kilitlenince agent'ı yürütmeye bırakıyorum. Gereksinimlere güveniyorsam — ki iyi bir grill-me seansından sonra genellikle güveniyorum — dangerously-skip-permissions'ı açıp gözetimsiz bırakıyorum. 40 dakika boyunca durmadan — agent görev ağacını işleyerek, kod yazarak, testleri çalıştırarak, hataları düzelterek, sonraki göreve geçerek — çalıştığı seanslar oldu. Gidip kahve yapıyorum. Belki iki kahve.
Sonunda ortaya çıkan şey genellikle ihtiyacımın %85-90'ını karşılıyor. Birkaç ince ayar, bir yıkım değil. Eski akışla karşılaştır: ilk agent çıktısı belki %50 doğruydu ve düzeltme ping-pong'unda başka bir saat geçirirdim.
Bu Neden Agent Planlamasından Bu Kadar Farklı Hissettiriyor?
Mekaniği netleştirmek istiyorum çünkü fark sadece "daha hızlı" değil. Zihinsel olarak tamamen farklı bir faaliyet.
Beyin fırtınası tarzı planlama kullandığımda döngü şöyleydi: agent uzun bir belge üretiyor → dikkatle okuyorum → hangi kısımlar yanlış diye anlıyorum → düzeltmeleri açıklıyorum → agent revize ediyor → tekrar okuyorum. Her adımda değerlendirme işi yapıyorum. Bu zor düşünce. Yorucu. Ve karmaşık bir özellik için 30-40 dakika alıyor.
Grill-me döngüsü: agent "X mi yapalım Y mi?" diye soruyor → "X" diyorum → sonraki soru. Zaman zaman "aslında ikisi de değil — ihtiyacım olan şu" deyip tek cümlelik bir yön düzeltmesi yapıyorum. Ama çoğu zaman agent'ın önerisi yeterince yakın ki sadece onaylıyorum.
Yaklaşık bir haftada neden bu kadar hafif hissettirdiğini anladım. Deneme yazısı yazmakla çoktan seçmeli test arasındaki fark bu. İkisi de aynı konuyu kapsıyor. Biri sıfırdan yaratıcı üretim. Diğeri tanıma ve seçim. Beyin ikincisini bir saat yorulmadan yapabiliyor.
Kurulum
Her iki araç da iki dakikadan kısa sürede kurulabiliyor.
Grill-me — skill manager'lı Claude Code'daysan:
npx skills@latest add mattpocock/skills --yesHızlı bir not: sub-path kurulumu (npx skills@latest add mattpocock/skills/grill-me) çalışmıyor. Tam repo'yu kurman gerekiyor. Installer Claude Code, Codex, Cursor ve Gemini CLI için otomatik yapılandırıyor.
Trellis — Node.js gerektiriyor. Global kurulum, sonra proje başına init:
npm install -g @mindfoldhq/trellis@beta
cd projen
trellis init --claude --codex
dangerously-skip-permissions Hakkında Bir Not
Bu flag tam olarak adının ifade ettiği şeyi yapıyor — agent'ın tüm izin prompt'larını atlayıp özgürce çalışmasını sağlıyor. Dosya okuma, yazma, shell komutları, her şey. Döngüde insan onayı yok.
Avantajı açık: kesintisiz akış. Agent 30 dakika boyunca "izin ver"e tıklamanı beklemeden karmaşık bir görevi çiğneyebiliyor.
Risk de açık: agent beklemediğin bir şey yapabilir.
Pratik kuralım: gereksinimler ne kadar netti, o kadar güvenli. Kapsamlı bir grill-me seansı yaptıysan ve Trellis planın sıkı kabul kriterleri varsa, agent'ın kendi başına hareket edecek çok az alanı kalıyor. İyi anlamadığın yeni bir projede mi? Bu modu kullanma. Gözetimli başla.
Bu İş Akışı Kime Uyar?
Bu düzeyde yapıya ihtiyacın olup olmadığı konusunda kendinle dürüst ol.
Agent görevlerin kısa ve kendi içinde bütünse — "bir sort fonksiyonu yaz," "yükleniyor animasyonu ekle" — gereksinim sorgulama aşamasına ihtiyacın yok. Prompt'la ve devam et. Grill-me, belirsiz bir prompt'un yanlış çıktıya yol açacağı kadar karmaşık görevlerde değer katıyor. Çok dosyalı özellikler, mimari kararlar, "bana X'i yap"ın birden fazla makul yorumu olan her şey.
Zaten uzun agent seansları çalıştırıyor ve konuşma büyüdükçe kalite düşüşü fark ediyorsan — bu Trellis'in tam hedef alanı. Yalnızca context yönetimi kuruluma değiyor.
Claude Code, Codex ve Cursor arasında göreve göre geçiş yapan geliştiriciler için — her iki araç da platform-agnostic. Bir kez kur, her yerde kullan.
Gerçek bir sınırlama: bunlar geliştiriciler için CLI araçları. Görsel proje yönetimine ihtiyaç duyuyorsan veya terminalde rahat değilsen, bu senin iş akışın değil.
Proje Durumu
Grill-me olgun. Matt Pocock video rehberler yayımladı, topluluk binlerce seans boyunca battle-test etti ve birden fazla agent platformunda güvenilir biçimde çalışıyor.
Trellis hâlâ beta'da. Temel konsept — görev ayrıştırma, context yönetimi, çok platform çıktısı — bu kategoride gördüğüm en güçlüsü. Ama bazı pürüzler bekle. Beta yazılıma hazır değilsen grill-me'yi yalnız başına gereksinim aşaması için kullanabilir, yürütmeyi halihazırda rahat olduğun araçla halledebilirsin.
Net konuşmak gerekirse: grill-me tek başına bile denemeye değer — on bin satır koda sahip araçlardan daha fazla zaman kurtarabilecek beş satır. Önerileri değerlendirmek yerine sorulara cevap verdiğinde beynin ne kadar farklı çalıştığını bir kez gördükten sonra, eski yönteme neden devam ettiğini anlamak zor.
Bir sonraki projeye grill-me'yle başla. Öneri incelemede 40 dakika yerine soru cevaplamada 10 dakika harca.
İyi kodlamalar.
